Paralympics en carrière in het gedrang door gedoe rond nieuwe regelgeving

Paralympische Spelen 2016 2De topsportcarrière van handbikester Laura de Vaan (39) hangt aan een zijden draadje. Door gewijzigde regelgeving heeft de atlete uit Baexem al meer dan een jaar geen internationale wedstrijd gereden en staat ook deelname aan de Paralympische Spelen op de tocht. De kwestie is al ingewikkeld genoeg voor haarzelf, waarschuwt Laura de Vaan als we beginnen aan het gesprek. De handbikester probeert vervolgens in simpele bewoordingen te vertellen waarom ze in september niet mee mocht doen aan de WK en wellicht al topsportster ‘af’ is. Het Internationaal Paralympisch Comité (IPC) heeft in al haar wijsheid besloten dat de aandoening (en aanverwanten) waar De Vaan en andere sporters aan lijden niet meer een geclassificeerde ‘handicap’ is. Daardoor vallen deze atleten buiten de boot voor de Paralympische Spelen van volgend jaar in Tokio.

Oneerlijk
De Vaan, meervoudig wereldkampioene op de handbike, liep CRPS (complicatie na letsel) op toen ze als zestienjarige een misstap van de trap maakte. Het gevolg is dat er door haar onderbeen continu een helse pijn trekt. Na al die tijd is er ook sprake van krachtverlies in andere delen van het been.

De Limburgse wordt net als andere atleten al jaren op basis van de mate van handicap ingedeeld om een zo gelijk mogelijk speelveld te creëren. „Het probleem met ons is dat de beperkingen moeilijk objectief meetbaar zijn voor de mensen die ons moeten beoordelen”, legt De Vaan uit. „In het verleden zijn gevallen bekend dat mensen zich slechter hebben voorgedaan dan ze daadwerkelijk waren. Dan kun je dus oneerlijke concurrentie krijgen. Mensen die een been missen of een dwarslaesie hebben, zijn makkelijker objectief te beoordelen. Dat ze dit besluiten, daar kan ik dus best inkomen. Maar dat doe je niet vijftien maanden voor de Spelen. Dat doe je maximaal een half jaar nadat de vorige Spelen zijn afgelopen. Mensen zitten nu al volop in voorbereiding. Dat kost geld.”

Uitweg
De enige uitweg is dat de internationale wielrenunie UCI, waar het handbiken onder valt, voor Tokio 2020 dispensatie probeert te krijgen om de sporters onder de oude classificaties te laten starten. Dat is de Internationale Tennis Federatie ook al gelukt. Die mag haar sporters ‘gewoon’ nog onder de oude regels naar Tokio laten gaan. Voor de daaropvolgende Spelen is er geen uitweg meer. De Vaan: „Ook voor hen geldt dat ze na 2020 gedwongen zijn een punt te zetten achter hun carrière, of ze willen of niet”, zegt De Vaan, die al een jaar geen wedstrijd meer heeft gereden.

Er is echter nog veel onduidelijk. Waarom is er zo lang gewacht met de regels te veranderen? „Dat is een goede vraag. De processen bij de UCI hebben de nodige tijd in beslag genomen. Achteraf blijken ze de regels in 2018 te hebben ingevoerd, maar de UCI is ze pas in 2019 op grote schaal gaan toepassen. Dat betekent dat ik in 2018 onder de nieuwe regels wereldkampioene tijdrijden ben geworden en onder diezelfde regels in 2019 niet meer mocht starten.” Nog altijd is er geen besluit genomen door de wielerfederatie.

A-status
De beslissing van het IPC riekt een beetje naar discriminatie; sporters uitsluiten op basis van een aandoening. „In mijn geval wordt een deel van mijn beperkingen uitgesloten van classificatie. Ik heb ook een aangeboren afwijking aan mijn onderbeen. Hierdoor mag ik wel starten in een andere tak van het paralympische wielrennen, namelijk op een racefiets. Maar dat gaat met mijn been niet. Daarom ben ik gaan handbiken. En daarbij gebruik je ook heel andere spieren. Dus ik haal er ook geen voordeel uit. Het vervelendste vind ik nog dat ze me niet laten kiezen welke sport ik graag wil doen.”

Haar A-status, het inkomen voor topsporters, heeft ze door alle heisa ook verloren. Maar daar ligt ze het minste wakker van. Het gemis van de inkomsten brengt haar niet in de problemen. „Omdat ik het aan zag komen, heb ik voorzorgsmaatregelen kunnen treffen.” Of het bij vier paralympische medailles (twee keer zilver, tweemaal brons) blijft, is dus de vraag. „Ik weet het niet. Het duurt nu al zo lang. Ik blijf trainen en hoor het dan wel.”

Sowieso zouden de Paralympics in Tokio het einde van haar carrière betekenen. Dat had de routinier een tijd geleden al besloten. „Dan is het mooi geweest.”

Bron: Bovenstaand artikel is geplaatst in De Limburger.